#ความตายนั้นไม่มี ... ๔ สนทนาสุดท้ายกับ #อาจารย์หมอประเวศ

#NoDying ... 4 LastSessionsWith #AjarnPrawes

(20250111_3 บัญชาชีวิต)

หลังจากท่านอาจารย์หมอประเวศฟื้นจากการป่วยใหญ่ในปี ๒๕๖๗

จึงมีการนัดเข้าไปกราบเยี่ยมสนทนารวมทั้งกินอาหารกับอาจารย์ ตกลงกันว่าจะเดือนละครั้ง

โดยผมนั้นไปด้วยได้ไม่ทุกครั้ง เพราะอยู่นครเป็นหลัก แต่ก็พยายามขึ้นไปให้ได้

นี้เมื่อเดือน กรกฎาคม สิงหาคม และ ๒ ครั้งสุดท้าย ๑๑ และ ๒๔ พฤศจิกายน ๖๘

หัวข้อการสนทนามี ๕ เรื่องหลัก ๆ

๑) สุขภาพของอาจารย์ ที่จิตแจ่มใสเบิกบานเสมอ

     คุยกันแบบสุด ๆ และสนุกรื่นเริง โดยผมนี้เป็นตัวนำเรื่อง นั้น ๆ นี้ ๆ

     มีหัวเราะเฮฮาฮ้าไฮ้กันเป็นระยะ ๆ จนบางที่ก็รู้สึกเกรงใจคนไข้

     แต่ที่สำคัญคือคนไข้ก็เป็นคนแหย่และยิ้มหัวกับพวกเราด้วย

     ส่วนเรื่องทางกายมีความร่วงโรยเป็นธรรมดา

     อาจารย์ทานน้อย แต่ก็กินกันอย่างเพลิดเพลิน

     ที่สำคัญคือท่านอาจารย์จันทพงษ์และคณะ ดูแลอาจารย์อย่างดีเยี่ยม

๒) เรื่องบ้านเรื่องเมืองเป็นอีกเรื่องที่อาจารย์ติดตามและยกขึ้นมาคุยกันเสมอ

     ถึงคนนั้นคนนี้ เรื่องนั้นเรื่องนี้ ที่หลายเรื่องผมรู้ไม่เท่าท่านที่ไปร่วมด้วย

๓) เรื่องวิทยาการด้านสุขภาพและการพัฒนาชีวิตจิตสังคม

     อาจารย์ยังติดตามอ่านหนังสือโดยเฉพาะงานวิชาอย่างเหลือเชื่อ

     มีความรู้ใหม่ ๆ บอกเล่าไม่รู้จบ

๔) เรื่องศาสนาและสันติสุขของโลกและผู้คน นี้อาจารย์ย้ำไว้มาก

     ทั้งที่ทำกันที่ หอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ - สวนโมกข์กรุงเทพ

     และที่กำชับกำชาให้พวกเราโดยเฉพาะผมทำต่อไป

๕) เรื่องกุ๊ก ๆ กิ๊ก ๆ ของคนนั้นคนนี้ ตั้งแต่พระเจ้า ครูอาจารย์ หมอเหมอ

     รวมทั้งตัวอาจารย์ ยาวมาถึงพวกเราและผม

     อาจารย์จำอะไรได้แม่นมาก ตั้งแต่โน้นจนถึงแม้เร็ว ๆ นี้

     จำได้ถึงแม่และน้าพา รวมทั้งเจ้าคุณ #สุธีรัตนบัณฑิต Suthito Aphakaro

     แห่ง #พี่น้องพงษ์พานิช ที่มีพ่อชื่อสุธีแม่ชื่อรัตนา ๕๕๕

     หรือที่ปีโน้นท่านอาจารย์โทรหาผม

     ตอนกำลังอยู่กับท่านเจ้าคุณมหาวีรยุทธแห่งวัดไทยพุทธคยาที่อาคารสหประชาชาติ

     ในงานสัมมนาสัมมาวาท ที่นเรนทรา โมดี้ริเริ่ม

     แล้วผมให้ได้คุยกันทางสาย ... อาจารย์ก็จำได้และบอกให้สานงานนี้ต่อไว้ให้ได้

     อาจารย์จำได้แม้กระทั่งที่ชวนอาจารย์ไปเที่ยวคีรีวง กับชวนไปดูลูกปัดที่คลองท่อม

     กับยังชวนไปลงเรือหางยาวตอนกลางคืนเพื่อไปเยี่ยมชาวบ้านที่เกาะมุก

     นั่งท้ายรถกะบะ ขึ้นซาเล้งกันล้งเล้ง ฯลฯ

ท้ายที่สุด เมื่อวันที่ ๒๔ พฤษจิกาที่เพิ่งผ่าน

ผมสามารถต่อสายให้อาจารย์กับอาจารย์โพธิ์ได้คุยกัน Worasin Atipunyanon

ยังจำคำทักและคำลาของสองอาจารย์ได้อยู่เลยครับว่า

" ... สวัสดีครับ/สวัสดีคุณหมอ ... จริง ๆ แล้ว ความตายนั้นไม่มี ... "

๑๑ มกรา ๖๙ ๐๘๒๕ น.

บ้านบวรรัตน์ ท่าวัง เมืองนคร

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1999508727610906&set=pcb.1999519987609780