ไป #คิดถึงท่าหลา กันเย็นนี้ครับ

ThinkOfThasala

(20261012_1 เพื่อแผ่นดินเกิด)

น้อง ๆ ชาวชมรม Thasala80160 จัดงานเรี่ยมกัน ๑๐ - ๑๒ นี้ที่หลาดท่าหลา

สั่งว่าให้ไปร่วมคิดถึงด้วย กับอีก ๒ คนหลัก ส่วนผมนี้ห่างมานานมาก

ความคิดถึงจึงอาจจะเลย ๆ และหลุด ๆ

ตั้งกรอบความคิดถึงไว้ ๓ แง่ คือ แต่ก่อน - ตอนนี้ - ตอนโน้น ๆ ข้างหน้า

ถ้าแต่ก่อนก็อาจเริ่มตั้งแต่ยังไม่เป็นอำเภอ มีเพียงหลาน้ำเล็ก ๆ สำหรับลงเรือไปท่าสูง

แต่จึงค่อย ๆ ก่อตัวเป็นย่านตลาด มีกองคาราวานรับส่งสัมภาระและแร่ขึ้นลงสู่นบพิตำ

มีพันชู หรือจีนกิ้มจู้เป็นกำนัน เมียชื่อผึ้งที่มีเลือดโปรตุเกสจากภูเก็ต

ตามพ่อจอมเทพพ่อจอมไทยที่ไปทัพเมืองนคร

มาตั้งฐานไทยบุรี สืบสายสกุลบัณฑิตที่ดองกันกับเชาวลิตสืบมา

มีลูก ๘ คน ชื่อ เผ้ง ผั้ง ผ่อง แผ้ว ผาด ผกา แฉล้ม เฉลิม บ้านยังอยู่ที่หน้าท่าหลาน้ำ

จากนั้นที่ท่าหลาน้ำนี้ก็ค่อย ๆ เติบโตต่อเนื่องกันกับปากกลาย ปากดวด ปากยิง ปากพูน ปากญา

แล้วมีการย้ายอำเภอกลายที่ปากคลองกลาย มาอยู่ที่หลาดหลาน้ำ เกิดเป็นอำเภอท่าศาลา ...

ถึงตอนนี้ ผมขอเริ่มย้อนไปสัก ๕ - ๖๐ ปีก่อน ตอนที่มีการทำแร่รอบใหม่

โดยเฉพาะเหล็ก กับ เฟลด์สปา ต่อด้วยการเป็นฐานที่มั่นใหญ่ในป่ากรุงชิง

แล้วก็เกิดมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ที่ผมอาสามาร่วมก่อตั้งและชาวท่าศาลาช่วยกันมาก มีรายละเอียดมากมายไว้ค่อยเล่าครับ

ส่วนตอนโน้น ๆ ข้างหน้านั้น ผมอยากชวนโฟกัสกันที่ ๕ แง่มุม

หนึ่ง-การมีมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์กับสารพัดสิ่งสร้างสรรค์ อาทิ ศูนย์การแพทย์ / สองอุทยาน /

สอง-การค่อย ๆ เติบโตของตลาดท่าหลา ที่ตอนนี้ ๒ เทศบาล-อบต. กับมีชมรม Thasala80160 กำลังร่วมกันสร้างสรรค์

สาม-การเกิดเส้นทางสัญจรใหม่ ที่ข่าวว่าจะพาดผ่านข้ามป่าเขาหลวง - กรุงชิง ไปออกโน้นออกนี้

สี่-การเป็นปากประตูสำคัญของป่าใหญ่ในนบพิตำ - กรุงชิง ที่มีหลายความท้าทายรออยู่ ทั้งเรื่องป่า เขา ผู้คน จนถึงสวนเรียน

ห้า-การเป็นส่วนหนึ่งของอ่าวทองคำที่อุดมสมบูรณ์และน่าจะมีหลายการเปลี่ยนแปลงทางนิเวศน์วัฒนธรรมและสังคมในไม่ช้านานนี้ นอกเหนือจากธนาคารปูม้า กับชุมชนท่องเที่ยวต่าง ๆ

ใครมีข้อคิดความเห็นอะไร ลองไปเที่ยวหาของกิน

แล้วร่วมบอกเล่าแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันครับผม

๑๒ ตุลา ๖๙ ๐๘๕๐ น.

บบท.มนศ.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=2236463217248788&set=a.172924530269344